Het is nu precies twee jaar geleden dat ik dankzij de stamcellen van mijn held en broer een stamceltransplantatie kon ondergaan. Met veel geluk is daarmee de Leukemie nu nog steeds in remissie. Nu langzaam de stofwolken beginnen te zakken en ik voor mijn gevoel in wat rustiger vaarwater ben gekomen, krijg ik ook wat meer de kans om te verwerken wat er allemaal is gebeurd. De laatste twee jaar en dan vooral in het begin was ik vooral bezig met van dag tot dag te overleven. En hoewel ik over het algemeen heel erg dankbaar ben dat ik er nog ben, baal ik er ook wel van dat het leven waar ik heel gelukkig mee was, ineens helemaal veranderd is.
Zo is het helaas nog niet mogelijk om te werken. Ik ben voorlopig afgekeurd en wordt over anderhalf jaar opnieuw gekeurd. Helaas, maar geheel begrijpelijk wordt binnenkort mijn contract ontbonden en heb ik ineens, na meer dan 21 jaar, geen werk meer. Dat vind ik een rare gedachte en dat kan ik ook nog niet helemaal een plaats geven. Ik heb altijd met veel plezier gewerkt en veel fijne collega’s gehad. Ik wil vanaf hier iedereen heel erg bedanken voor de fijne samenwerking. Mijn hoop is dat, als ik helemaal zal herstellen, ik gewoon weer terugkom.
De pijn in mijn gewrichten en dus de graft vs host werd de laatste tijd weer erger en ik heb nu sinds een aantal weken naast de Sirolimus en Cellcept ook Prednison erbij gekregen. Dit lijkt sinds een week wel wat te werken en hopelijk zet dat door. Ik zal over een aantal weken weer een nieuw stukje schrijven.
Michael Heeren 